Witamy w
Chemical Collective

Masz 18 lat czy więcej?

Potwierdź, że masz ukończone 18 lat.

Nie masz dostępu do tej strony.

Koszyk

Twój koszyk jest pusty

Dwadzieścia lat doświadczeń psychodelicznych – od suplementów imprezowych po medycynę dla duszy (część 1/3)

Tło CC
Spis treści
Scena jest ustawiona po raz pierwszy
„Natura nie może tego stworzyć!”
Darmowe uściski
Kocioł
Nowi przyjaciele w pasiastej piżamie
Długa droga od przełomu
Zamek Inveraray znajduje się w pobliżu Inveraray w hrabstwie Argyll, w zachodniej Szkocji, na brzegu jeziora Loch Fyne, najdłuższego jeziora morskiego w Szkocji i siedziby Connect Music Festival.

Zastrzeżenie: Poglądy i opinie wyrażone w tym artykule są poglądami autorów i niekoniecznie odzwierciedlają oficjalną politykę lub stanowisko Chemical Collective lub powiązanych stron. Zawsze ćwicz dobry zestaw i ustawienie podczas eksploracji jakichkolwiek związków psychodelicznych. Mamy fantastyczny artykuł na ten temat, który możesz przeczytać tutaj.

Scena jest ustawiona po raz pierwszy

LSD po raz pierwszy pojawiło się na mojej drodze na festiwalu muzycznym w moim ojczystym kraju, kiedy miałem niewiele ponad dwadzieścia lat. Jeśli chodzi o ustawienia, ten był magiczny. Miejsce odbywało się na terenie pięknego zamku Inveraray w Szkocji. Wiele innych festiwali, w których uczestniczyłem w tamtym czasie, składało się z kilku dużych, brzydkich scen ustawionych na przeciwległych końcach płaskiego, bezdusznego pola. Święto to jednak odbyło się w bujnych lasach ogrodów zamkowych. Sceny zostały zagnieżdżone wśród wiekowych dębów i wierzb. Ścieżki i chodniki przecinały rzeki i łagodnie płynące strumienie, a szum wody dodał kolejną warstwę malowniczego zanurzenia we wspaniałym otoczeniu. Oczywiście starożytny zamek siedział w centrum tego wszystkiego.

Weekend zaczął się tak, jak można by się spodziewać po festiwalu. Ja, mój partner i pięciu naszych najbliższych przyjaciół ustawiliśmy namioty naprzeciwko siebie w kręgu, a następnie zebraliśmy się, aby podziwiać widoki i dźwięki. Wysokie drzewa, kołyszące się na delikatnym wietrze, otaczały kemping ze wszystkich stron. Niebo było czyste, ale wrzesień w Szkocji jest chłodny, więc zostaliśmy owinięci w bluzy z kapturem i wełniane czapki. Będąc tubylcami, byliśmy przyzwyczajeni do zimna, więc niewiele zrobiło to, by stłumić nasz entuzjazm. Atmosfera nie była zimna. Wszyscy nasi koledzy z festiwalu wydawali się być w wyjątkowo dobrych humorach, a wszędzie, gdzie byłeś, panowała namacalna atmosfera pokoju i miłości. Wszyscy czuli, że to będzie wyjątkowy weekend. Mieli rację.

Glastonbury Festival – pola i namioty jak okiem sięgnąć.

W tym momencie mojego życia w pełni przyjęłam rozpustny tryb życia. Paliłem trawkę prawie 24 godziny na dobę, oddawałem się intensywnemu używaniu kokainy w każdy weekend i używałem ecstasy i ketaminy raz lub dwa razy w miesiącu. Zażywałem regularnie benzodiazepiny i opiaty, a także dość dużo piłem alkohol. Często brałem wszystkie te leki jednocześnie i ten weekend w Connect nie różniłby się niczym, z wyjątkiem jednego. W mojej świadomości zadebiutowałby nowy związek – dietyloamid kwasu lizergowego. Wtedy tego nie wiedziałem, ale moje eksperymenty w ten weekend wkroczyły na ścieżkę prowadzącą do punktu zwrotnego w moim życiu, ponad dekadę później.

Patrząc wstecz, byłem już wtedy uzależniony. Może jeszcze nie eskalowałem do codziennego używania kokainy i opiatów, ale byłem uzależniony od samego odurzenia – trzeźwość była dla mnie nieistniejącym stanem umysłu, ale jakkolwiek absurdalnie to brzmi z perspektywy czasu, nie widziałem, jak zażywam narkotyki jako problem w tamtych czasach. Miałam dobrą pracę, silne relacje i spędzałam każdy weekend z moimi najlepszymi przyjaciółmi. Moje spożycie narkotyków będzie jednak nadal eskalować, ostatecznie stając się nie do utrzymania.

„Natura nie może tego stworzyć!”

Zdecydowaliśmy, że odpoczniemy na kempingu przez godzinę lub dwie, napijemy się drinka, a po południu udamy się na festiwal, aby złapać kilka zespołów, które z radością zobaczyliśmy (Bloc Party był na szczycie mojej listy). W tym momencie mój przyjaciel ujawnił, że przyniósł dziesięć tabletek kwasu. Nigdy wcześniej nie spotkałem się z LSD i byłem zaskoczony, jak skromnie to wyglądało – tylko kilka małych kwadracików papieru (pochodziły z jednego arkusza obrazkowego, ale nie pamiętam, jaki był odcisk). W tym momencie czułem się niezwyciężony jeśli chodzi o branie narkotyków, więc nie obawiałem się opuszczenia mojej pierwszej karty. Zgodnie z instrukcją włożyłem go pod język i czekałem, aż poczuję efekty, o których tyle słyszałem. Jednak w ciągu kilku minut przypadkowo połknąłem tabletkę. Czując się lekko zakłopotany tym debiutanckim błędem, włożyłem kolejną zakładkę pod język i głupio postanowiłem nikomu nie mówić (myśląc, że zmarnowałem pierwszą) i kontynuowaliśmy przygotowania do uderzenia na teren festiwalu.

Cząsteczka LSD.

Bawiliśmy się. Wszyscy byli podekscytowani i podekscytowani, a wszyscy śmialiśmy się histerycznie – mam na myśli naprawdę wycie, czasami ze łzami spływającymi nam po twarzach. Od razu wiedziałem, że nie jest to żaden inny lek, który brałem. Wszedłem do namiotu po coś i kiedy spojrzałem znad plecaka, doświadczyłem swoich pierwszych psychodelicznych wizualizacji. Ściany namiotu wyglądały jak fale na powierzchni morza – wirując i szeleszcząc jak światło załamujące się w wodzie. Byłem zahipnotyzowany i przez kilka minut siedziałem z podziwem wpatrując się w falujące płótno. Po tej pierwszej realizacji, wizualizacje bardzo szybko się nasiliły, a kiedy wyszedłem na zewnątrz, opadła mi szczęka. Każdy kolor stał się niesamowicie żywy. Namioty rozciągały się jak okiem sięgnąć, w każdym możliwym odcieniu. Falując na delikatnym wietrze wyglądały jak dziwna i cudowna rafa koralowa zanurzona w niewidzialnym oceanie.

Każdy festiwalowicz zostawiał za sobą ślady, gdy się poruszali, a moi przyjaciele byli zamazani. Drzewa otaczające kemping naprawdę powaliły mnie na kolana. Gdy poruszały się na wietrze, liście i gałęzie wykrzywiały się, pulsowały i wibrowały. Topi się i kołysze w hipnotycznym tańcu. Właśnie w tym momencie wypowiedziałem słowa, z których będę się wyśmiewać przez wiele lat… „Natura nie może tego stworzyć!”

Darmowe uściski

Bodźce sensoryczne były przytłaczające i szedłem po linie między radością a paniką. Na szczęście mieliśmy zgraną grupę. Uspokoiliśmy się nawzajem, zebraliśmy się w sobie i ruszyliśmy na festiwal. Kiedy opuściliśmy względnie bezpieczne kręgi naszych namiotów, świat zamienił się w kalejdoskopowy lunapark. Każda twarz była wykrzywiona, a nawet ziemia wyglądała jak jakieś wirujące, psychodeliczne bagno. Wizualizacje to jedno, ale poczułem stan umysłu, którego nigdy wcześniej nie doświadczyłem. To było tak, jakbym odkrywał świat na nowo, co było ekscytujące, ale jednocześnie silne poczucie wrażliwości było obecne na granicy moich myśli. Zdawałem sobie sprawę, że tłumię panikę, ale nie było na to nic innego.

Mieszane uczucia – „To było tak, jakbym odkrywał świat na nowo, co było ekscytujące, ale jednocześnie silne poczucie bezbronności było obecne na krawędzi moich myśli”.

Przemierzenie ścieżki zajęło znacznie więcej czasu niż powinno. Bycie razem również okazało się wyzwaniem, ponieważ nieustannie rozpraszały nas przyziemne rzeczy, które nagle stały się czarujące lub zabawne. Jak opisałem wcześniej, w przeciwieństwie do większości festiwali, ścieżka wiodła przez gęste lasy. Przypominało to coś w rodzaju bajkowego lasu – każdy liść i kałuża były same w sobie magiczne, a tam, gdzie przez drzewa przebijało się światło słoneczne, przebijały się promienie światła z innego świata. Kochałem każdą minutę, dopóki nie skręciliśmy na ścieżce i natknęliśmy się na barykadę żółtych kurtek.

Widząc obecność dużej policji natychmiast zmieniłem mój sposób myślenia – przeszedłem od czystego zdumienia do absolutnego strachu i paniki. Nigdy nie czułem tak gwałtownej i dramatycznej zmiany emocji. Właściwie zawróciłem i zacząłem cofać się w kierunku kempingu. Mając przy sobie niewielką ilość tabletek i coli, byłem przekonany, że ochroniarze mnie przeszukają. Moim zdaniem podróż była tak intensywna, że ​​musiało być dla wszystkich rażąco oczywiste, że brałem silne narkotyki. W mojej głowie pojawiły się wizje wciągnięcia do policyjnego samochodu. W rzeczywistości połowa obecnych na sali brała narkotyki i tak naprawdę wcale się nie wyróżniałem, ale oczywiście w tym momencie nie działałem w rzeczywistości.

Mój przyjaciel, który był wtedy bardziej doświadczony, złapał mnie za ramiona i kazał wziąć głęboki oddech. Kiedy się uspokoiłam, założył mi okulary przeciwsłoneczne na twarz i bez cienia sarkazmu powiedział mi, że to magiczne okulary przeciwsłoneczne – „kiedy nosisz magiczne okulary, nikt nie może powiedzieć, jak bardzo jesteś zmarnowany”, powiedział mi. Teraz nie byłem dzieckiem i nie byłem idiotą (to było dyskusyjne, szczerze mówiąc), ale w moim przestraszonym i sugestywnym stanie umysłu chciałem, aby to była prawda, więc postanowiłem przyjąć to jako niezaprzeczalny fakt.

Darmowe Uściski – „Uściskałem tego nieznajomego z całej siły i podziękowałem mu za jego honorową służbę”.

Wspiąłem się dumnie do wejścia, niezwykle pewny siebie w moich zaczarowanych okularach i bez problemu złapany przez policję. Tuż za barierą ścieżka prowadziła do starego, kamiennego mostu, który przecinał rzekę. Wyłonił się spod baldachimu lasu na światło słoneczne. Na środku mostu stał skąpany w świetle mężczyzna, ubrany w bluzę z kapturem z napisem „darmowe uściski” z przodu. Musiałem wyglądać, jakbym go potrzebował, ponieważ przywołał mnie ze współczującym uśmiechem. Uściskałem tego nieznajomego z całej siły i podziękowałem mu za jego honorową służbę. Potem wraz z przyjaciółmi przeszliśmy przez most na festiwal.

Kocioł

Każdy aspekt podróży wciąż się nasilał, gdy wchodziliśmy do środka, ale po przejściu przez wejście poczułem niesamowitą ulgę i uniesienie. Moi przyjaciele poszli do jednego z barów na drinka, a potem skierowaliśmy się na główną scenę. Kiedy się zbliżyliśmy, moja szczęka znowu opadła.

W przeciwieństwie do większości festiwali scena nie znajdowała się na płaskim terenie – znajdowała się na dnie rozległego, trawiastego zbocza, z górującą za nią porośniętą listowiem górą. Ogromne, wiekowe drzewa otaczały nas intensywną energią, która zdawała się utrzymywać wszystko na swoim miejscu. Z naszej pozycji z tyłu widzieliśmy cały tłum rozstawiony przed nami. Ogarnęły mnie elektryzujące wibracje i poczułam się, jakbym była w innym wymiarze. Oglądanie tysięcy ludzi tańczących, śpiewających i śmiejących się ze swoimi przyjaciółmi jest ekscytujące w normalny dzień. To było jak ogromny, kosmiczny plac zabaw, piękny i przerażający w niemal równym stopniu.

Magiczny – „Ogromne, wiekowe drzewa otoczyły nas intensywną energią, która zdawała się utrzymywać wszystko na swoim miejscu”.

Tysiące kolorowych balonów zostało wypuszczonych ze sceny i od razu poczułem, że wchodzę do ogromnego, bulgoczącego kotła. Byłem przyciągany w stronę sceny jak magnes i im dalej szedłem, tym intensywniejszy był trip. Byłem prawie majacząc i na chwilę zapomniałem o moich przyjaciołach i wędrowałem przez tłum z podziwem. Na szczęście jeden z moich znajomych zorientował się, że zaginąłem, zlokalizował mnie i zaprowadził z powrotem do naszej grupy, jak pasterz przynoszący do domu zagubioną owcę. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak potoczyłby się dzień, gdybym się zgubił – po tym punkcie stałem się prawie niefunkcjonalny.

Nowi przyjaciele w pasiastej piżamie

Druga karta – „Zacząłem się kręcić – moje myśli były jak tornado niepewności, piętrzące się jedna po drugiej, nigdy nie znajdując rozwiązania”.

Kolejne kilka godzin było kompletną mgiełką intensywnego śmiechu i dzikich halucynacji. Rozmawialiśmy ze wszystkimi iz każdym, chociaż nie przypominam sobie ani jednej rozmowy. Szlaki były niewiarygodnie intensywne, a przebywanie w ogromnym tłumie było tak dezorientujące. W tym momencie zdałem sobie sprawę, że byłem znacznie bardziej poruszony niż wszyscy moi przyjaciele; wtedy przypomniało mi się, że wziąłem drugą zakładkę, myśląc, że pierwsza do mnie nie trafi. Oczywiście się myliłem. Ta świadomość wywołała nową panikę i zaczęłam się kręcić – moje myśli były jak tornado niepewności, piętrzące się jedna po drugiej, nigdy nie znajdując rozwiązania.

Pomimo mojego zamroczonego burzą mózgu i mocno upośledzonego wzroku, zauważyłem grupę ludzi siedzących w kręgu na ziemi na skraju tłumu. Wśród całego otaczającego chaosu były latarnią spokoju – wyglądali jak bardzo zmarznięci i uśmiechnięci ludzie, którzy zrozumieliby moje położenie (teraz doskonale zdaję sobie sprawę z tego, jak niedorzeczna była ta logika). W moim szalonym stanie wyglądali niezwykle zachęcająco. i dosłownie pobiegłem w ich kierunku i zanurkowałem w środek ich kręgu.

Nie trzeba dodawać, że na początku byli nieco zaniepokojeni – w końcu zupełnie obcy po prostu eksplodował w ich pokojowym zgromadzeniu – ale kiedy wyjaśniłem swoją sytuację, byli tacy gościnni i uspokajający; dokładnie to, czego potrzebowałem w tym momencie. Właściwie śpiewali mi, podczas gdy jeden z nich gładził mnie po włosach! Kiedy zdałem sobie sprawę, że połowa z nich ma na sobie piżamy, wiedziałem, że mądrze wybrałem nowych przyjaciół.

Rozmawialiśmy przez wieki i uderzyło mnie, że pomimo tego, jak różniliśmy się wyglądem, nadawaliśmy na tak podobnych falach. Wyjaśnili mi, że przez cały rok podróżowali od festiwalu do festiwalu, naćpali się i żyli w kamperach. Jeden facet, ubrany w śliczną piżamę w niebiesko-białe paski, jednym zdaniem wyjaśnił swój wybór garderoby: „Gdyby wszyscy nosili piżamę przez cały czas, świat byłby o wiele lepszym miejscem”. Ten niesamowity i zwariowany etos oraz autentyczne zaangażowanie, jakie mieli do tego, do dziś sprawia, że ​​się uśmiecham.

Dom – „Zauważyłem grupę ludzi siedzących w kręgu na ziemi na skraju tłumu. Wśród całego otaczającego chaosu były latarnią spokoju”

Moje zmysły wciąż były przytłoczone i zdecydowałem, że najlepiej będzie wrócić do namiotu i odprężyć się, z dala od tłumów. Dwóch moich nowych przyjaciół zgłosiło się na ochotnika, aby pojechać ze mną. Powiedziałem mojej grupie, dokąd jadę (myśleli, że zwariowałem, że zabieram ze sobą dwóch „obcych”, ale nie miałem takich wątpliwości) i ruszyliśmy, z powrotem przez las na kemping.

Gdy szliśmy, przez cały czas rozmawialiśmy o narkotykach, a sądząc po ich dźwiękach, ci goście byli bardzo doświadczeni – jak można się spodziewać po doświadczonych festiwalowych gońcach. Rymowali całą listę substancji, które mieli – wszyscy zwykli podejrzani, jedyne, czego im brakowało, to MDMA. Kiedy wróciliśmy do namiotu, dałem im po dwie tabletki na znoszenie moich bzdur, wypiliśmy kilka puszek cydru i posłuchaliśmy chłodnej muzyki. Byli niezmiernie wdzięczni za gościnę. Tak bardzo wdzięczni, że postanowili podzielić się bogactwem i wylali trzy małe grudki koksu na ekran telefonu.

Teraz zawsze miałem otwarte podejście do narkotyków. Kiedy ktoś dzieli się ze mną swoim zapasem – nieważne jak niewielką ilością – zawsze traktowałem to jako symbol naszej wspólnoty i dawałem to, co mam w zamian. Tak się złożyło, że miałem tendencję do nadmiernej ilości moich ulubionych narkotyków i tym razem nie było inaczej – myślę, że w ten weekend miałem ze sobą uncję kokainy i 100 tabletek ecstasy.

Chwila przerwy – „Kiedy kontynuowałem rozdawanie szyn o podobnej wielkości, wydawali się naprawdę zszokowani moim nadmiernym spożyciem”.

Wędrując po namiocie, szukając powierzchni większej niż mój telefon, zauważyłem nieotwarty karton soku ananasowego, który moja dziewczyna przyniosła, żeby mieszać swoje drinki – nie mały karton z przyczepioną słomką, a duży jednolitrowy karton. Idealny.

Kiedy wylałem trochę własnej koki, proszek wyglądał, jakby wiał na nieistniejącym wietrze, a potem wracał na powierzchnię. Kiedy liny zostały ustawione, nadal nie wyglądały statycznie – wiły się, wypaczały i wydawały się świecić. Moi koledzy w piżamie patrzyli z niedowierzaniem i na początku myślałem, że widzą również poruszające się linie – okazało się, że to właśnie rozmiar linii ich zszokował. Właściwie myśleli, że żartuję – linie były na całej długości kartonu, żeby być uczciwym. Gładko odkurzyłem jednego i pokazałem, że mam na myśli interesy. Po tym byli bardziej niż szczęśliwi, mogąc się podporządkować i podekscytowani zabrali się do własnych linii, podejmując dwie lub trzy próby, aby dokończyć.

Kiedy kontynuowałem rozdawanie szyn o podobnych rozmiarach, naprawdę wydawali się zszokowani moim nadmiernym spożyciem – myślę, że część z nich kwestionowała moje zdrowie psychiczne, szczerze mówiąc. Najwyraźniej w jednej rundzie właśnie wciągnęliśmy więcej kokainy niż cała ich grupa przyniosła przez cały weekend. To dało mi przerwę, ale nie na tyle, by powstrzymać mnie przed wycięciem linii. Jeśli cokolwiek (wstyd mi się przyznać), moja egoistyczna natura w tamtym czasie postrzegała to jako oznakę moich najwyższych zdolności przyjmowania narkotyków i faktycznie czułem pewną miarę śmiesznej dumy.

Rozstaliśmy się wkrótce potem i moja grupa pojawiła się z powrotem w namiotach. Po kilku kolejnych drinkach wróciliśmy na festiwal i obserwowaliśmy, jak Bloc Party gra niesamowity set na głównej scenie, gdy nad Inveraray zapadła ciemność. Szereg zielonych laserów przymocowanych do zestawu perkusyjnego błysnął w rytm muzyki, kiedy grali mój ulubiony utwór – Flux. Projektowali całą drogę ze sceny do zamku, ponad głowami narastającego tłumu. Nigdy nie zapomnę, kiedy zaczął padać deszcz, a każda kropla była widoczna, gdy przechodziły przez belki. W moim roztopionym stanie (wziąłem więcej kwasu i kilka dawek ekstazy) było to całkowicie magiczne. Reszta weekendu minęła w mgiełce pigułek, proszku i zioła, z mnóstwem śmiechu i uścisków.

Długa droga od przełomu

„Nie każde psychodeliczne doświadczenie ma ukryte znaczenie i duchowe przewodnictwo – czasami po prostu fajnie jest podróżować z ludźmi, których kochasz”.

Acid pokazał mi coś w ten weekend – pokazał mi, że zażywanie psychodelików może być świetną zabawą. Pomimo faktu, że te leki w końcu zmieniły moje życie na lepsze, nie było nic głębszego do wyciągnięcia z tego konkretnego weekendu. W przeciwieństwie do tego, co powie ci wielu psychonautów, nie każde psychodeliczne doświadczenie ma ukryte znaczenie i duchowe przewodnictwo – czasami po prostu fajnie jest tripować z ludźmi, których kochasz.

W drodze do domu z Connect wiedziałem, że będę eksperymentować z LSD w przyszłości, ale nie wyobrażałem sobie, że będzie to coś więcej niż coś, co nada imprezowaniu nowy wymiar. Niewiele wiedziałem, że ten sam lek pomoże mi wyciągnąć mnie z czarnej dziury lata później. Jednak z tamtego weekendu było coś jeszcze, co utkwiło mi w pamięci; ludzie, którzy postrzegali piżamy, narkotyki i festiwale jako sposób na życie, uważali, że moje zażywanie narkotyków jest powodem do niepokoju, już po kilku godzinach siedzenia ze mną. Właściwie śmiałem się z tego przez lata i często powtarzałem tę historię na imprezach, ale niestety w końcu przestało to być zabawne.

To pierwsza część trzyczęściowej serii o doświadczeniach Deva z narkotykami, uzależnieniami i samorozwojem. Drugi artykuł z serii jest już dostępny tutaj.

Dev | Bloger społecznościowy w Chemical Collective

Dev jest jednym z naszych blogerów społecznościowych w Chemical Collective. Jeśli jesteś zainteresowany dołączeniem do naszego zespołu blogerów i zarabianiem na pisanie na tematy, które Cię pasjonują, skontaktuj się z Mattem przez e-mail na adres matt@chemical-collective.com

Komentarze 15

  1. Pięknie napisany utwór, Twój entuzjazm dla tematu przebija się przez każde zdanie. Zakończyłeś część 1, a Twoi czytelnicy chcą więcej. Jestem zaintrygowany, aby przeczytać część 2…….

    1. Dzięki Ange 😉 naprawdę się cieszę, że ci się podobało. Część 2 jest gotowa, ale zawartość staje się nieco ciężka – wymagana dyskrecja! Część 3 przyniesie to wszystko do domu. Miejmy nadzieję, że zakończy się pozytywnymi wibracjami. Niektóre historie z części 2 mogą brzmieć… trochę znajomo haha, więc przygotuj się na kilka retrospekcji! X

  2. Niestety nigdy nie byłam na festiwalu, ale ten artykuł jest dowodem na to, że zdecydowanie muszę w nim uczestniczyć! Dzięki za udostępnienie, nie mogę się doczekać części 2 i 3!

    1. Dzięki! Jeśli wybierzesz odpowiedni festiwal z odpowiednią atmosferą i pójdziesz z odpowiednimi ludźmi, prawie na pewno będziesz się świetnie bawić. Niektóre z moich najmilszych wspomnień to spędzanie czasu z moimi żołnierzami na festiwalach. Wejdź w to, Mixerino!

  3. Naprawdę mi się to podobało, czułem się, jakbym był tam z tobą.
    Nie mogę się doczekać przeczytania reszty serii!
    Świetna robota!

  4. Naprawdę masz sposób na słowa, żywo przeżyłem twoją pamięć. Podzielam podekscytowanie Sais w części 2. Dziękuję za podzielenie się tym z nami wszystkimi.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Czytaj Dalej

Nagrody